![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh80L7t9RgiDbD05pSlezV2F2bLcIRyPOpJ1AFtHSzkMI5WlU4DKAJXJot54a_xonJh-v7dmKzgTF-DocQR8qXuY9cqA-b0dUZl0DX2PczhDp7UlSGINDt2LfDCiPBQNdIPdkN5ygiu_w0/s640/160310_vicfalls_12_lores.jpg)
Waarom vandaag deze foto? Niet dat het nu zo'n schitterende plaat is. Maar wel omdat het een bijzondere foto is. Er zijn heel veel foto's bekend van de Victoria Falls, de imposante watervallen op de grens van Zambia en Zimbabwe. Toch zijn dat er altijd minder dan deze, genomen vanuit een helikopter.
De foto kwam voorbij tijdens een zoektocht naar familiefoto's, bewaard op een in onbruik geraakte schijf. Een elektronische schoenendoos als het ware. De watervalfoto herinnert mij aan een bijzondere reis. Met als een van de hoogtepunten een helikoptertocht boven de Zambezi, de rivier die beide landen scheidt. Als een idioot scheerde de piloot tussen de rotsen door, net boven de raftende durfals die af en toe een middelvinger opstaken. De turbinewind van de heli moet voor hen voelbaar zijn geweest. Toch denk ik dat mijn bloeddruk vele malen hoger is geweest dan dat van de gemiddelde rafter. Een beetje James Bond film ziet er kalmer uit dan een film van mijn helikoptertocht. Zo die al gefilmd zou zijn. Flitskasten heb ik overigens ook niet gezien.
Ineens gaat de snelheid er uit en klimmen we snel tot ver boven de rotsformaties. Met dit rustgevende beeld als resultaat. De hersenen geven op zo'n moment het sein 'veilig'. Adrenaline kruipt weer terug in de gaten waar het vandaan kwam, de ademhaling krijgt iets meer regelmaat en de ogen zien een ongelooflijk mooi plaatje. Zelfs na dik tien jaar voel ik de rush van de vlucht en de diepe rust die van deze scene uitgaat.
Ik ga er weer even van genieten. Een uurtje of acht of zo.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten